BinnensteBuiten

2014

In dit project ging Sven, in een eerste fase, samen met de bewoners – het personeel – de directie van het PSC (Psycho Sociaal Centrum) op zoek naar wat er binnen in hen leeft, ligt of gebeurd is.

“Tijdens sessies, elke 5 weken en dit gedurende meer dan 1 jaar, werd er samengekomen, en probeerden we heel voorzichtig te graven, en elementen te vinden die hen kwetsbaar maken. Na een aarzelend begin kwam het proces goed op gang. Iedereen die meewerkte, bracht woorden en begrippen aan. In een tweede fase zijn we die woorden en begrippen gaan verzamelen en bundelen volgens inhoudelijke thema’s. Tijdens de derde fase zijn we dan alle deze begrippen in een creatief atelier met tekeningen beginnen maken… met een Polaroid toestel werd fase per fase vastgelegd. Het uiteindelijke doel van Binnenste Buiten is om van binnen naar buiten te werken en zo een beeld te creëren in de binnentuin waar men naartoe kan kijken”.

Sven wil ook een plek maken, die net zoals zijn binnentuin, een therapeutisch effect heeft op de bewoners en het personeel van het PSC. In de laatste fase heeft Sven alle informatie, alle waarden en begrippen, alle tekeningen en gedichten verzameld, om er in zijn eigen atelier aan de slag te gaan.

Het uiteindelijke ontwerp: in het ontwerp merken we twee delen, twee werelden op. Twee werelden die we allemaal kennen, maar die voor sommigen nog intenser kunnen zijn.

Sven wilde ook een plek ontwerpen die universeel en tijdloos kan zijn, een plek waarvan de inhoud niet door de tijd achterhaald kan worden.

Het eerste deel stelt de chaos voor, een plek waar de grond onder je voeten zakt, een plek waar je geen controle over hebt, je ondergaat.

Een chaotische lijn slingert zich hierdoor heen en neemt ons mee naar een bos. Een bos dat als beeld het angstige en niet controleerbare oproept, maar tegelijk een bos waar een positief begin vast te stellen valt. De witte berkenbomen roepen dit karakter van voorzichtig herstel op.

De lijn slingert verder en bereikt stilaan het smalste deel van de tuin. Op dit punt krijgen we een switch, de wereld van de structuur dient zich aan, stilaan ontdekken we elementen die dit ondersteunen. Voorzichtig ontstaat er een beeld van lijnvormige elementen die dmv draden met elkaar verbonden zijn.

We merken ook dat in dit stijgende ritme er een structuur ontstaat van geometrische figuren, in deze elementen zullen groenten en kruiden gekweekt worden, met als doel de innerlijke mens mee helpen te versterken.

De lijnvormige elementen symboliseren in hun stijgend ritme het beeld van een trap, een trap om stap voor stap een weg te vinden naar de buitenwereld, een omgeving die voor sommigen heel ver en moeilijk bereikbaar ligt.

We merken ook dat de lijn van de chaos ook nog zichtbaar is in dit gedeelte, dit vertelt dat structuur en controle hebben over iets of jezelf, je dit nooit helemaal volledig kan hebben.

De gekleurde muur vertelt dit verhaal van ups en downs, van vallen en opstaan, en van hoe je plots – hoewel als goed leek te gaan – kan weggeslingerd worden in chaos en verval. That’s life, that’s just the way it is…

Heel hoog ontspringt er water in een metalen profiel, het valt lager in een volgend profiel, we zijn in het gedeelte van de structuur, alles is onder controle,

tot plots het water de hoek om draait en neervalt, doch wordt opgevangen en weer om de hoek wordt geleid.

Deze slingerbeweging tussen 2 werelden, tussen 2 emoties zet zich zo nog een eind verder, tot het water uiteindelijk de muur verlaat en op zoek gaat naar evenwicht…

Naar het gedicht ‘ De ivoren toren ‘ van D. Lonzana, gemaakt naar aanleiding van het BinnensteBuiten project, hebben we alle letters van dit gedicht in plexiglas uitgefreesd. Deze letters liggen verzameld in een letterbak waaruit men letters kan kiezen om ze zo aan de metalen kabels te hangen. Zo kan iedereen een boodschap in de wereld sturen, of vertellen hoe hij of zij zich voelt.